Adi Fiğ

Açıklama

ADİ FİĞ

Fiğ türleri içerisinde tarımı en yaygın yapılan adi fiğdir. Yurdumuzun her bölgesinde yetiştirilmekte ve ekim alanı gittikçe genişlemektedir. Adi fiğden münavebe bitkisi, yeşil ot, kuru ot, silo yemi ve yeşil gübre olarak yararlanılmaktadır. Yeşil ve kuru otu hayvanlar için çok lezzetli ve besleyicidir. %20’nin üzerinde ham protein bulunur. Adi fiğin soğuğa dayanıklılığı azdır. Soğuk iklim bölgelerinde yazlık, ılıman iklim bölgelerinde ise kışlık olarak yetiştirilmektedir. Adi fiğler; ılıman iklimlerde iyi gelişme gösterirler. Sıcak ve kuraklık arttıkça gelişme çok yavaşlar.

BİTKİSEL ÖZELLİKLERİ

Fiğ türleri bazı baklagil yem bitkileri gibi fiğ kökleri ve kök sistemi daha yüzeysel ve daha zayıf yapılıdır. Kazık kökte fazla miktarda dallanma görülmektedir. Fiğ türlerinin sap yapıları genel olarak zayıftır ve fiğler yatma özelliği gösterir. Fiğ bitkisinin boyu türlere ve çevre koşullarına göre değişmekle beraber 60–150 cm arasındadır. Fiğ yaprakları yaprak sapı üzerine karşılıklı olarak dizilen yaprakçıklardan meydana gelmiştir. Fiğ çiçekleri topluluk halindedir. Bu çiçekler 1–2 çiçek şeklinde veya salkım şeklindedir. Çiçeklerin rengi türlere göre değişmektedir. Bazı türlerde menekşe renginde, bazı türlerde ise gri veya kirli sarı renktedir. Fiğ meyveleri türlere göre farklılık gösterir. Tüm fiğ türlerinde genel olarak meyveler bakla şeklinde olup, uzun silindir veya yassı şekildedir. Fiğ tohumları genellikle yuvarlak veya oval şekildedir. Çiçek renginin verime etkisi yoktur.

EKİM ÖZELLİKLERİ

Hububat ekimi için yapılan toprak hazırlığı yerli fiğ için de uygundur. Ekim öncesi toprak çok iyi işlenmeli ve ekime hazırlanmalıdır. Ekim mibzerle sıraya ekilmelidir. Ot üretimi için kuru şartlarda sıra arası mesafe 30–40 cm sulu şartlarda 15–20 cm olmalıdır. Kıraç şartlarda yalın olarak ekilecekse dekara 10–12 kg, sulu şartlarda 12–15 kg tohumluk gerekir. Dane üretilecekse sıra arası biraz daha geniş tutulmalıdır. Yerli fiğ hububat tohumu ile karıştırarak ektiğimizde hem fiğin daha dik büyümesi sağlanır, hem de ot kalitesi ve verimi artar.

SULAMA İSTEKLERİ

Toprak tavı güzelse tohumlar ekimden 7-10 gün sonra çimlenirler. Bitkinin kökünü geliştirmesinden sonra sulamaya toprağın ve bitkinin ihtiyacına göre ve buharlaşma oranına bağlı olarak karar verilir. Özellikle yağmur yağmayan dönemlerde sulamanın verime katkısı çoktur.

GÜBRELEME İSTEKLERİ

Baklagil grubundan farklı olarak biraz daha az taban gübresi uygulanır. Kendi azotunu üretebilse de Sulamayla azotlu gübre uygulanırsa verim artışı görülür.

HASTALIK VE ZARARLILARI

Baklagil grubundaki hastalık ve zararlılar görülebilir. Aynı koruma metotlarıyla mücadele edilir.

HASAT

Ot için; Saf ekimlerde 1-2 meyvenin normal büyüklüğüne ulaştığında, tahıllarla ekildiğinde ise fiğler çiçeklenme başlangıcında hasat edilmelidir. Hasat geciktirilmemelidir. Gecikmesi halinde kalitede düşme görülür. Tekniğine uygun olarak kurutulup depolanmalıdır. Silaj olarak değerlendirilecekse tahılların süt olum devresinde ya da fiğin birkaç meyvesinin normal şeklini aldığı dönemde biçim yapılır. Tohum amacı ile yetiştiriliyorsa; Fiğ meyveleri olgunlaştığında hasat edilmelidir.